فروگزار نمىكرد . تا جايى كه مىتوان گفت زيارت حائر به صورت عادت در آمد و در مناسبت‌هاى زيارتى و حتى در غير آنها ، انجام مىشد . صدور اين قبيل روايات ، اثر عميق و فراوانى در توجيه و تشويق مؤمنان ، براى عزيمت به كربلا برجاى نهاد . به گونه‌اى كه زائران ، غذاها و خوردنىهاى لذيذ و خوشمزه و حلوا و شيرينى و جز آنها را ، همراه خود مىبردند . گويى ، جهت گردش و تفريح و وقت‌گذرانى به حائر مىرفتند . در اين راستا ، نهى شديدى صادر گرديد و « ابوالمضا » از اهالى رقّه ، از توابع دمشق ، نقل كرد كه امام صادق ( ع ) به او فرمود : آيا به زيارت قبر اباعبدالله الحسين ( ع ) ، مىرويد ؟ عرض كردم : آرى . پرسيد : آيا خوراكى مخصوص با خود ، مىبريد ؟ عرض كردم : آرى . فرمود : امّا اگر به زيارت قبر پدران و مادرانتان مىرفتيد ، چنين نمىكرديد ؛ عرض كردم : پس چه غذائى بخوريم ؟ فرمود : نان و شير . « 1 » مثل همين روايت است ، حديثى كه به موجب آن ، امام صادق ( ع ) فضل بن عمرو را با لحنى شديد ، مورد خطاب قرار داد ، در حالى كه به او مىفرمود : زيارت كنيد ، بهتر از ترك زيارت است و زيارت نكردن شما ، بهتر از زيارت كردنتان است . فضل بن عمرو گفت : عرض كردم : كمرم را شكستيد . حضرت فرمود : به خدا سوگند ! هر يك از شما ، غمگين و غصه‌دار به فاتحه خوانى قبر پدرش مىرود ؛ ولى با وسايل عيش و نوش به زيارت قبر امام حسين ( ع ) ، شرفياب مىشويد ؛ نه چنين است و زيارت شما ، پذيرفته نيست مگر اينكه آن حضرت را پريشان و غبار آلود ، زيارت نماييد . « 2 »

--> ( 1 ) . كامل الزيارات ، صص 129 و 130 . ( 2 ) . همان ، صص 130 و 131 .